Canary Wharf & London: meerverdiepingsbouw in staal
Projectbezoek
- 12 oktober 2007
Eeuwenlang waren Canary Wharf en de ‘London Docklands’ het centrum van internationale handel. Met de komst van het containervervoer raakte de havenbuurt in onbruik en uiteindelijk werden de dokken in 1980 gesloten. Het gebied strekt zich uit over 40 hectare en draagt de naam Canary Wharf omdat toentertijd veel geïmporteerd werd vanuit de Canarische Eilanden.
Vooraanstaande architecten zoals Cesar Pelli & Associates, Foster + Partners, Skidmore, Owings & Merrill, Pei Cobb Freed & Partners, Terry Farrell & Partners, e.a… werkten mee aan de heropbouw van Canary Wharf. De Canary Wharf Tower (One Canada Square, 1992, architect Cesar Pelli) staat symbool voor de herleving van de wijk. Met zijn 244 m is hij het hoogste gebouw van het Verenigd Koninkrijk. Hij wordt bekroond met een 40 m hoge roestvast stalen piramide van 11 ton.
Staalbouw is in het Verenigd Koninkrijk veel meer ingeburgerd dan op het vasteland, zoveel is zeker. Daar waar op het vasteland zo’n 10 à 15% van de hoogbouw uitgevoerd wordt in staal loopt dit in het Verenigd Koninkrijk op tot 60 à 65%. De voordelen zijn legio, zo verklaart Wim Hoeckman (Victor Buyck Steel Construction). Om er maar een te noemen, de snelheid. Op Canary Wharf worden de gebouwen opgetrokken a rato van 1 verdieping / week.
Onder de titel ‘High rise steelwork experience’ kregen we in de voormiddag een deskundige uitleg van Bob Obbard (
presentatie: VBSC High Rise Experience) en Ghislain van Tieghem (presentatie op aanvraag bij Victor Buyck Steel). Victor Buyck Steel Construction mag met recht en rede spreken over ‘High rise steelwork experience’. Ze bouwden meer dan een tiental gebouwen in Canary Wharf, en zijn momenteel bezig aan Billingsgate Place BP3 en Billingsgate Place BP2, de werven die we in de namiddag bezochten.
Een typische Canary Wharf building
Op Canary Wharf zijn de meeste gebouwen ontworpen volgens het stramien: betonkern met een staalstructuur rondom, met een kolomafstand aan de omtrek van 9 m en een typische overspanning van 13,5 m. De ‘vloer tot vloer’-hoogte bedraagt meestal 4,15 m. Er bestaat dus zoiets als een typische Canary Wharf building.
Ghislain van Tieghem verduidelijkte ons tot in de details de praktische aanpak van zo’n werf. Dat er ernstig moet worden nagedacht over de aanvoer en stockage van de materialen, dat de veiligheidsvoorschriften soms een zware tol eisen, zo neemt bvb het aanbrengen van het veiligheidsnet 4 à 5 maal de tijd in van het plaatsen van de metaldeck-vloeren zelf, dat de positie van de kranen meestal wordt bepaald door de eigenaars (Canary Wharf is een volledige privé-aangelegenheid), of nog: hoe worden de stalen liggers verbonden aan de betonkern via betonconsole of via ‘fin plate’ (mesplaatverbinding), ....
In de namiddag werden de werven bezocht. Interessant was dat we de opbouw stap per stap konden volgen. Op de onderste verdiepingen zijn de vloeren en de brandbeveiliging reeds geplaatst. Bovenaan maakten we de montage van de staalstructuur zelf ‘live’ mee. Op de werf werd aandachtig gekeken naar de ‘Engelse’ werkwijze, zoals bvb het lassen door de metaldeck door. De ‘gesloten’ ruwbouw zagen we dan weer op de naastliggende werf, Billingsgate Place BP3.
Na het werfbezoek in ‘Canary Wharf’ werd een stadswandeling gemaakt in ‘The City of London’. Ook hier realiseerde Victor Buyck Steel Construction verschillende gebouwen; het ‘Broadgate Exchange House’ (1990 - architect Skidmore, Owings & Merrill LLP ) en de Swiss Re toren (2004 - architect Foster + Partners).
Organisatie : Staalinfocentrum en Victor Buyck Steel Construction
Zelliksesteenweg 12 - 1082 Brussel
t. 02 509 15 01 - f. 02 511 12 81
info@infosteel.be - www.infosteel.be