Dit laatste vormt een echte structurele uitdaging. Het heeft een uitkraging van ongeveer 6 m over de gehele breedte van de gevel, d.w.z. bijna 47 m, en rust op de oost- en westvleugels van de onderste verdieping. Het geheel gedraagt zich als een brug, die een centrale vide van 18 m tussen de twee vleugels van het gebouw overspant. De structuur van deze uitkraging bestaat uit HEA-, HEB- en HEM 340-profielen voor de vloeren, profielen tot HEA 650 en gelaste plaatliggers (PRS) met een doorsnede van 500×750 mm voor de plafondelementen, en kolommen tot HEM 240. De plaatsing van de kolommen, windverbanden en diagonalen is zorgvuldig bestudeerd om te voldoen aan de eisen van het architecturale ontwerp, met name het creëren van obstakelvrije circulatie met gangen met een vrije breedte van 2,40 m en een hoogte van 2,50 m. Bovendien zijn de plafondbalken voorzien van ronde doorvoeren voor de bijzonder uitgebreide en omvangrijke technische installaties die voor medische toepassingen nodig zijn. De staalconstructie is verankerd aan een achterliggende betonconstructie met een hoge inertie, waardoor de algehele stabiliteit van het bouwwerk wordt gewaarborgd. De constructie is voorzien van een brandweerstand van R120 door middel van flocking, waarna deze in de binnenruimtes is geïntegreerd door middel van een lichtgewicht bekleding van gipsplaten. Vandaag de dag ervaren de patiënten en het personeel die zich in deze uitkragende ruimtes bevinden vooral het comfort en de functionaliteit van de ruimte, zonder zich bewust te zijn van het belang en de complexiteit van de staalconstructie die hen draagt – een discrete maar exemplarische demonstratie van de rol van staal in de hedendaagse ziekenhuisarchitectuur. 4 5 6 Werfbeelden van de uitkraging. 7 De uitkraging gezien vanop de passerelle. 8 Werfbeeld van de passerelle. 9 Staalstructuur van de technische ruimte op het dak. 4 5 6 7
RkJQdWJsaXNoZXIy MzE2MDY=